Ja, ik was weer even van de radar. Je weet wel, corooonaaa. Tilburgers spreken dit woord heerlijk uit. Klinkt een beetje als een familielid, “Het goa goed mee ons Corona”, zoiets. Tijdens ons Corona zag ik iedereen super creatief worden. Hoho, ik heb me ook nuttig gemaakt. Al moet ik zeggen dat mijn zelfgemaakte sieraden er toch niet zo uitzagen als op de advertentie van wish. Mocht iemand hier wel zijn/haar talent in hebben gevonden; ik heb bakken vol droogbloemetjes, glitters, kraaltjes, diamantjes, kleurtjes, stickers……. Ik had mezelf iets te hoog ingeschat. Zingen in een koor dan. Lijkt me nog steeds echt super leuk om te doen. Natuurlijk niet zon suf koor met wat oudjes maar een hip popkoor. Heb me ingeschreven, betaald en de voorbereidingen doorgenomen die gemaild waren. Maar toen ik las dat ik eerst een stuk moest zingen voor de dirigent (voor de hele groep dus!) besloot ik dat die avond snotverkouden was. Dat is in deze tijd je redding voor alles. Verkouden is thuisblij
Dat is verdorie lang geleden. Ik heb gewoon de behoefte niet gevoeld om een stukje te schrijven. En daarnaast is het ook gewoon niet leuk om te lezen als iemand eigenlijk alleen maar wil klagen en vloeken. Volgens mij zijn mijn stukjes redelijk leuk om te lezen omdat ik ze ook wat afwissel met wat humor en de nog leuke dingen die ik meemaak. Een opsomming van gebeurtenissen en alleen maar emotionele en zware onderwerpen vind je wel in de Margriet of de Vriendin of zo. Daar kom ik trouwens ook nooit doorheen. Want de blogs die ik geschreven heb weerspiegelen ook wel gewoon hoe ik ben. Kutdag, kutweek, maar er gebeuren altijd leuke dingen. Daarnaast moet ik trouwens ook wel. Als Jan wakker word (meestal om 6.30 uur in de ochtend) staat meneer meteen aan. Ik heb talloze filmpjes gemaakt, lachend in bed, waarop hij uit bed springt en 100 keer in zijn handen wrijft; zijn teken dat hij zin heeft in de dag. Dan hupst hij op neer door het huis en doet fluitend klusjes en plant zijn dag en kan